charkać


charkać
charkać {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa, charkaćam, charkaća, charkaćają {{/stl_8}}– charknąć {{/stl_13}}{{stl_8}}dk IVa, charkaćnę, charkaćnie, charkaćnij, charkaćnął, charkaćnęli {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'z głośnym charkotem wyrzucać z gardła, szybko wydychając powietrze, zalegającą tam flegmę, krew, ślinę': {{/stl_7}}{{stl_10}}Obrzydliwie charkać flegmą. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_8}}pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'pluć zebraną w ustach treścią': {{/stl_7}}{{stl_10}}Ktoś charknął z wprawą prosto na chodnik. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • charkać — ndk I, charkaćam, charkaćasz, charkaćają, charkaćaj, charkaćał charknąć dk Va, charkaćnę, charkaćniesz, charkaćnij, charkaćnął, charkaćnęła, charkaćnęli, charkaćnąwszy «wydawać charkotliwy, chrypliwy głos; chrząkać chrypliwie, odchrząkiwać»… …   Słownik języka polskiego

  • charkać — Pluć; spluwać; wypluwać Eng. To spit or to cough something up …   Słownik Polskiego slangu

  • charknąć — → charkać …   Słownik języka polskiego

  • хоркать — фыркать, храпеть (о лошади) , череповецк. (Герасим.), сиб. (Даль), чистить пол песком , арханг. (Даль), укр. хоркати кричать, говорить хриплым голосом , болг. хъркам храплю, кряхчу , сербохорв. хркати, хр̑че̑м храпеть, харкать , словен. hrkati… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • charkanie — n I rzecz. od charkać …   Słownik języka polskiego

  • hrkati — hŕkati (Ø) nesvrš. <prez. hȓčēm, pril. sad. hŕčūći, gl. im. ānje> DEFINICIJA disati u snu uz hrapav šum iz grla i nosa ONOMASTIKA pr. (nadimačka): Ȃrkman (Gvozd), Hŕka (Dugo Selo), Hrkálović (230, Otočac), Hr̀kec (Zlatar Bistrica), Hŕkić… …   Hrvatski jezični portal